Thursday, June 26, 2008

di niyo ba pansin?

umiiyak ang langit dahil malungkot ang buong mundo.

dahil lahat ng di natin inakalang mawawala noong maliliit pa tayong mga bata ay ...

nag eexpire. ampotek. expire? de lata? tae. buhay. shit.
ni hindi ko makuhang sabihin yung tunay na word di ba?

ang daming nagpapaalam, nauuna, nang iiwan, mang iiwan.

till when? for now. for good. forever.



hindi ako ang nawalan at Diyos ko ayoko. di ko kakayanin i swear.
pero parang ako din ang naiwan. dama ko ang sakit ng mga kaibigan ko.
damang dama ko ang sakit dahil sa panaginip ko, nadama ko ang takot at pakiramdam na parang may mawawala.

haaaaaaaaaaay.

4 comments:

gillboard said...

usually, ang panaginip eh kabaligtaran... wag mo hayaan ang panaginip mo na mag take-over sa buhay mo. :D

allknowing superboi said...

dream are in synch with reality according to carl jung's synchronicity theory.

hindi ako nag o-overrationalize na ganito ganyan...

totoong nangyayari ang mga kmatayan sa paligid ko. na kahit anogn gawin natin, di natin mapipigilan dahil panahon ngayon ng paggrow up ng mga tao na ka edad ko.. .:(

Eyebags said...

naku.lagi akong nawawalan. tao, pera, cellphone. pero pinakamasakit tao, nung april namatay friend ko sa cancer at 21 yo.hmm.

allknowing superboi said...

@ eyebags:

ang daming nawawala sa mundo ngayon... nakakalungkot lang. :(

im sorry to hear about your friend.
but we should know better that they are all in a much better place.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...